تبليغاتX
بهانه های بارونی

بهانه های بارونی

خواب و گرفته از چشمام بهانه های بارونی تویی همون بهانه ی شبانه های بارونی

                      نقطه ی آغاز

       بذار از تو جون بگیره این دل عاشق من باز

                                                          واسه قلب رو به آخر تو بشو نقطه ی آغاز

       تو بشو تکرار بودن واسه این دل شکسته

                                                          شوق پرواز شو دوباره واسه این پرای بسته

   

       از فراق دستای تو پاییزی شد باغ قلبم

                                                          بیا مرهم نگاتو بذار روی داغ قلبم

       بیا دور کن از دل من سایه ی سنگین دردو

                                                          بیا پرپر کن با دستات حجم غصه های سردو

    

       بذار از بهار چشمات پاییز دلم بمیره 

                                                          بیا تا از بودن تو دل من آروم بگیره

       خزون باغ دل من بدون تو موندگاره

                                                          غصه های دل تنها بی تو پایانی نداره              

نوشته شده در شنبه 1386/06/31ساعت 8:50 توسط مسعود| |
                          بهتون

اشتباه میکنی گلم اینطوری نیست که تو میگی

یه کمی فکر کن و ببین گوش به حرف کیا میدی

                                                        بهتونه هر چی شنیدی حرفای من نیست به خدا

                                                        نذار  حسودا  ببرن  نباید  ما  بشیم  جدا

نمیاد اون روز که بخوام پشت سرت حرف بزنم

زودباور و ساده نباش که تنها عاشقت منم

                                                         تموم روزهامو فقط با یاد تو سر می کنم

                                                         گاهی وقتا به یاد تو گونه هامو تر میکنم

تنها نیاز من تویی اینو خودت خوب میدونی

بیا و دستامو بگیر فقط بخواه که میتونی

                                                         بیا بذار از حسودی حسودا آتیش بگیرن

                                                         بیا دوباره پیش من تا از حسودی بمیرن

تن نده به خواسته های آدمک های رو سیا

نذار بسوزه عشقمون هم پای پرسه هام بیا

نوشته شده در جمعه 1386/06/16ساعت 0:0 توسط مسعود| |
                                           طلوع کن

                 طلوع کن خورشیدک من خسته ام از شب تیره

                                               خط بزن تاریکی ها رو که داره دلم میگیره

                 چشماتو رو کن گل من تا که خورشید جون بگیره

                                               بذار از خورشید چشمات شب و تاریکی بمیره

                 پا بذار تو قصه ی من تا شب از قصه جدا شه

                                               بیا تا با دستای تو این طلسم کهنه وا شه

                 طلوع کن خورشیدک من حرم تاریکی رو بشکن

                                               من اسیر شب تارم بگو از روشنی به من

                 شب قصه ناتمومه اگه تو خورشید نباشی

                                               اگه تو زیبایی هاتو رو تن قصه نپاشی

                 طلوع کن تو قصه ی من تا شب از قصه جدا شه

                                               بذار این قصه از اینجا قصه ی من و تو باشه

نوشته شده در شنبه 1386/06/03ساعت 9:3 توسط مسعود| |